Undanfarin ár hefur vistferlagreining aukist til muna en vistferlagreining er greining á áhrifum frá ákveðinni vöru og gerir mögulegt að bera saman umhverfisáhrif frá ólíkum vörum sem gegna samskonar hlutverki. Vistferlagreining felur í sér að dregin eru saman heildarumhverfisáhrif  vörunnar allt frá því að vinnsla á efninu hefst og allt til þess að áhrifa frá vörunni hættir að gæta.

Vistferlagreining er einnig góður kostur þegar kemur að því að meta áhrif vöru á umhverfið því hún segir okkur nákvæmlega á hvaða stigum framleiðslu, efna eða notkunar mestu umhverfisspjöllin eiga sér stað og aðalatriðið hvernig hægt sé að minnka þau. Gegnumgangandi er það niðurstaða vistferlagreiningu að neikvæð áhrif vöru felist að stórum hluta í orkunotkun við framleiðslu á vörunni, eyðingu vörunnar og notkun hennar.

Plast hefur þann kost að það er létt efni og sparar því flutningskostnað en flutningur vöru er einn þeirra þátta sem veldur mengun. Að tappa drykkjum í plastumbúðir í stað umbúða úr gleri sparar orku. Í bílfarm af glerumbúðum vegur glerið 37% af heildarþyngd farmsins á meðan plastið vegur aðeins 4% af heildarþyngd farmsins. Það skilar sér í færri ferðum plastumbúða til flutnings með sama magn af vökva. 90% þeirra fyrirtækja sem starfandi eru í plastiðnaðinum bræða plast í plastkorn og móta. Starfsemi plastiðnaðarins er almennt talin hreinlegur iðnaður bæði fyrir starfsfólk og umhverfi.

Úttekt RAPRA (rannsóknarstofnun plasts og gúmmís) á plastiðnaðarfyrirtækjum leiddi í ljós að almennt verða starfsmenn þessara fyrirtækja fyrir mengun sem er langt innan við mengunarmörk. Hjá flestum þessara fyrirtækja er notast við raforku til þess að hita plastið. Sviðnun á plastefnum getur átt sér stað innan fyrirtækjanna og óhollar lofttegundir geta myndast en þrátt fyrir það er líftími þessara lofttegunda það skammur að áður en þær ná út fyrir veggi verksmiðjunnar hætta þær að hafa neikvæð áhrif.

Við framleiðslu á plasti er mikið magn vatns notað til þess að kæla niður framleiðsluafurðir. Vatnið sem rennur eftir lokuðu kælikerfi skilar sér út úr verksmiðjunni jafn hreint og þegar það kom inn í hana. Niðurstöður úr vistferlagreiningum sýna að orkunotkun er stærsti neikvæði þátturinn sem hefur áhrif á umhverfið. 

Austurríska rannsóknarstofnunarinnar GUA lauk við stóra rannsókn árið 2005 þar sem tekið var fyrir orkunotkun ef þau 38 milljón tonn af plasti sem vestur Evrópa notaði árið 2000 hefði verið úr öðrum efnum. GUA greindi plastnotkunina í vörur og vöruflokka til að meta hvaða efni væri notað ef ekki plast. Niðurstaðan var sú að ef plastinu hefðu verið skipt út fyrir aðrar tegundir hefði orkunotkun aukist um  38%.  Til þess að framleiða þessa orku eða þessi 38%  þyrfti 53 Kárahnjúkavirkjanir í vestur Evrópu.